من و همسرم

همه چیز از روی صداقت است

حرف حساب!
ساعت ۸:٠۸ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٩ تیر ۱۳۸٧  

سلام دوستان، من کامبیزم....

ما از بدو تولد، از زمانی که خود را به عنوان یک انسان بالغ و اندیشمند می شناسیم، می خواهیم

بودن و زندگی کردن را لمس کنیم. می خواهیم زندگی را آنگونه که هست _ نه آنگونه که به ما

می شناسانند _ بشناسیم و پی به حقیقت وجودی خود ببریم. هر انسانی نیازمند زندگی کردن

است.دوست دارد مهر بورزد و به او مهر بورزند حتی اگر از لحاظ خلقت نقصی در آفرینش او وجود

داشته باشد، زیرا انسان تشنۀ محبت است و این حق طبیعی و مسلم اوست که از موهبت یک

زندگی نسبی برخوردار باشد.

آنچه مرا واداشت این بار از چنین مقوله ای سخن بگویم بعضا مشاهداتی بود که  در موارد مشابه

 با آن برخورد داشتم. من از نزدیک شاهد فریاد مظلومیت آنها بودم؛ فریادی گویا اما خاموش

و مثل همیشه در تلاطم؛که این فریاد حق طلبانه را به گوش دیگر هم نوعان برسانم و آنان را از

درد و رنج یک هم وطن محروم آگاه سازم. زیرا وظیفۀ من انعکاس دردهاست. این بود که

تصمیم گرفتم پیام اینگونه افراد را به گوش جامعۀ خویش برسانم.

این جرقه را او در مغزم مشتعل ساخت.در صف نانوایی ایستاده بودم. رهگذران با شتاب به راه

 خویش می رفتند. هرکس در خود فرو رفته بود.آسمان ابری و غم گرفته بود.... او آمد و در مقابلم

در صف ایستاد. نگاهش چنان غم زده بود که قلبم را لرزاند.

دو جوانک شوخ چشم، بعد از او به صف ایستادند. اندکی بعد، هردو نگاه دریده و گستاخشان را

به او دوختند. سر کیف و شنگول از اینکه سوژه ای برای خندیدن و لودگی یافته بودند. سر در

گوش هم نهاده و او را مورد استهزاء قرار دادند. به خاطر قد کوتاه و نقص عضوش او را به

 ریشخند گرفتند...

قلبم از این همه فکر محدود و دید ضعیف و عقل تهی به درد آمد و او محزون و افسرده در سکوت

نگاهشان کرد.نگاهش تجسم هزار فریاد بودو لیکن قلب آن دو جوان نابخرد چنان سرمازده

منجمد بود که از عمق دیدگان پرحسرتش، پی به گرداب درونش نبردند و از رنجش آگاه نگشتند.

من در صف نان از ایما و اشارات مسخره آمیز آنان خون دل می خوردم و خودخوری می کردم...

سنگینی این بار چنان به من گران آمد که از خیر نان گذشتم و شتابان از آنجا دور شدم....

چرا ما انسانها باید اینگونه باشیم و اینگونه فکر کنیم؟ چرا ارزشهای انسانی را این چنین ارزان

می فروشیم و دلها را می رنجانیم؟ چرا به جای بدست آوردن دلی، آن را بی رحمانه در سینه

می شکنیم و بر آیینۀ دلی زنگار غم می نشانیم؟ چرا به جای نوش، نیش می گردیم و به جای

مرهم، زهر؟؟

آیا انسان های ناقص الخلقه، نازیبا و ... حق حیات ندارند؟ آیا نباید همانند سایرین از مواهب و زیبایی

های زندگی بهره مند گردند؟ دمی به خود آییم و از خواب گران برخیزیم. حال که طبیعت آنان را مورد

جور و بی لطفی قرار داده، ما چرا مسکن آلام و دردهایشان نباشیم؟ آیا توقع زیادی است؟؟؟

 


کلمات کلیدی:
خروس بی محل!!
ساعت ۱۱:٥٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۳ تیر ۱۳۸٧  

سلام دوستان عزیز.من کامبیزم...

فتح الله خان خودمان دارای حافظۀ عجیبی است.اگه بگم صدهزارتا شعر

 از حفظ دارد اغراق نکردم.

این آقا در هر موری به هر مناسبتی یه شعر می خونه اما!!! هیچ کدام

 از این اشعار درجای مناسب به کار نمی ره!

  حالا چند نمونه می گم خودتون قضاوت کنید.....

   چند ماه پیش رفته بودیم عروسی، خانوادۀ عروس و داماد کلی بزن و

 بکوب راه انداخته بودند،

فتح الله خان که از مشاهدۀ این جشن به وجد آمده بود گفت:

به به! چه وصلت فرخنده ای! به قول شاعر :

                        باز این چه شورش است که در خلق عالم است!

                        باز این چه نوحــــــه چــــــه عزا و چه ماتم است!

 

سرم را بیخ گوشش بردم و گفتم:فتح الله خان دستم به دامنت

آبروی ما رو نریز!!! ولی ایشان بدون توجه به حرف های من به کنار

 عروس و داماد رفت و با روی گشاده گفت:

  ای زوج خوشبخت امیدوارم به پای هم پیر شوید به قول شاعر:

 

                         مجو درستی عهد از جهان سست نهاد

                         که این عجوزه عروس هزار داماد است!!!

 

به دیدن آقا مصطفی رفته بودیم که قصد سفر به مکه را داشت.هنگام

خداحافظی  فتح الله خان دوتا ماچ آب دار از گونۀ آقا مصطفی

 برداشت و گفت: خوشا به سعادتت،التماس دعا،امیدوارم به سلامت

 برگردی، به قول شاعر:

                       یاران و برادران،مرا یاد کنـــــــــــید

                       رفتم سفری که آمدن نیست مرا!!

 

تا اینکه پریروز رفته بودیم ملاقات حاج غلامرضا که در بیمارستان بستری

 بود، این آقا زبان به دلداری گشود  و گفت: جای هیچ نگرانی نیست،

رنگ رویتان که برگشته  و از چهرتون مشخصه که فردا پس فردا مرخص

می شوید، به قول شاعر:

 

                     ای که بر ما بگذری دامن کشان

                     از سر اخلاص الحـــــمدی بخوان!!!

 

بالاخره طاقتم تمام شد کشیدمش کنار و گفتم: آقا مواظب این اشعارت

 باش.چرا شعر بیجا می خونی؟؟؟؟

جواب داد: این چه حرفی است می زنی؟ در این دنیای گَل و گُشاد چی

سر جای خودشه که بند کردی به شعر من؟ به قول شاعر که می گه:

 

                   روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست

                   بهــــــــر طلب طعمه پر و بـــــال بیاراست

 

شما خودت مگه سر جای خودتی اصلا؟ تو الان باید دنبال دودوتا چهارتات

 باشی اومدی با کار و زندگی و دانشگاه ورمی ری ؟ اینجاست که شاعر

 عنان اختیار از دستش در میره و می گه:

                               

                ای دیو سپید پای در بند

                ای گنبد گیتی ای دماوند

 

دیدم حرف هایی که می زنه حسابیه!!!!!گفتم: خوب دوست عزیر چاره چیه؟

گفت چاره اینه که مردم هر سرزمین دامن همت به کمر بندند و تمام این آت

 و آشغال ها رو توی زباله دان بریزند و جهان را از لوس وجودشان پاک کنند و

اجازه ندهند خانه و کاشانه شان محل تاخت و تاز تجاوزگران قرار گیرد،

به قول شاعر:

 

            رواق منظر چشم من آشیانۀ توست

           کرم نما و فرود آ که خانه خانۀ توست!!!

 

دیگه هیچی نگفتم!!!!


کلمات کلیدی:
تولدت مبارک
ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٢ تیر ۱۳۸٧  

سلام دوستان عزیز.من کامبیزم.

امروز یکی از زیبا ترین روزهای زندگی منه که واقعا دوستش دارم.... روز تولد همسر عزیزم...

عزیزم تولدت را تبریک می گم و امیدوارم که سالهای سال در کنار هم و با هم عاشق باشیم و

زندگی کنیم.... من با افتخار فریاد می زنم که همسر من بهترین و زیباترین و پاک ترین و قابل

اطمینان ترین زن دنیاست....

دوستت دارم ای بهترینم و تولدت مبارک.....


کلمات کلیدی:
می ترسم.....
ساعت ٤:۳۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ تیر ۱۳۸٧  

سلام دوستان عزیز، من کامبیزم و یکی از اشعار مثلا طنزی که خودم نوشتم رو براتون

 امی نویسم.گه بامزه نبود به بزرگی خودتون ببخشید... راستی یه نکته اونم این که توی

پست قبلی من برای  نوشتۀ آوا نظر دادم( می خواستم دلبری کنمخجالت) ولی یه غلط

املایی داشتم که فقط لیلی خانم متوجش شد.... من از همه مخصوصا لیلی خانم

معذرت می خام...

بدان بنده از اشعار طنزآمیز می ترسم

                                                        ولی باز می گویم که از پرهیز می ترسم

سیاست چون وتو دارد، سیاست را وتو کردم

                                                         که از لبخند این مردان ساده!! نیز می ترسم

تفاوت هم ندارد این وری یا آن وری، کلا

                                                         از موافق، حیاتی، میبدی، شب خیز می ترسم

سیاست را رها کن تا برایت نکته ای گویم

                                                          جوانی علشق برقم که از پیریز می ترسم

من از لیلی گریزانم و از شیرین هراسانم

                                                             من از افسانه و رویا و مهرانگیز می ترسم

و از نسرین، سمانه، آسیه، سیمین، سحر ، مینا

                                                              و از چشمان سارا( خواهر پرویز) می ترسم

نمی دانم چه ترسی دارم از افسون دلبرها

                                                               که از شال و مانتو روی رخت آویز می ترسم

چنان ترسیده ام از معنی پرواز کرکس ها

                                                                مگس آهسته در گوشم بگوید ویز میترسم

شگفتا آنقدر تشویش دارم از دل و بیبی

                                                               که توی سبزی خورن هم از گیشنیز می ترسم

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا

                                                               دگر از هرکه باشد بچۀ تبریز می ترسم

شبیه بچه ای ترسو، از ابرو و لب و گیسو

                                                          و از هرچه که مامان گفته باشد جیز می ترسم

چنان می ترسم و می لرزم و قلبم طپش دارد

                                                                 که انگار دارم از صدام یا چنگیز می ترسم

یه رخداد وحشتناک برای ساده ای رعنا

                                                               من از برخورد بین خاور و ماتیز می ترسم

برای این گفتم اینها را که بفرستی مرا دکتر

                                                             از آن دارو که دکتر می کند تجویز می ترسم...


کلمات کلیدی:
اولین کل کل وبلاگی ما!!!
ساعت ۱٢:۱۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٦ تیر ۱۳۸٧  

سلام، من کامبیزم.

والا از کجا شروع کنم؟ از کجاش بگم واستون!!!! آخه این چیزا هم کل کل داره خانم؟ نه شما

بگید آخه این چیزا هم کل کل داره؟اصلا قضیه رو واسه دوستامون می گم ببینیم اونا چی

 می گن؟ قضاوت با اونا.....

امروز من سرکار، سرم خیلی شلوغ بود، عصر هم تا رسیدم خونه افشین( دوستم) زنگ زد که آقا

کامپیوترم قاطی کرده بیا درستش کن.... من رفتم و همسر عزیزمم زنگ زد که من دارم از سر کار

می آم بیا دنبالم که بریم آزمایشگاه.... منم گفتم شما برو آزمایشگاه منم خودم رو می رسونم...

از شانس بد به ترافیک سنگین چهارراه سرسبز خوردم و یه دو تا سه دقیقه بعد از اینکه کار

همسر عزیزم توم شد رسیدم جلو در آزمایشگاه.... آقا چشمتون روز بد نبینه.... تا نیم ساعت

که داشتم معذرت خواهی می کردم.... بعد از اینکه عرض معذرت بنده مورد قبول واقع شد،

 تازه ماجرا شروع شد.....

همسر عزیزم گفت: راستی امروز منم بیوگرافی خودم رو تو وبلاگ نوشتم.... دیدی تا من نوشتم

کلی نظر برامون گذاشتن؟!!!! منم بادی به گلو انداختم و به رسم پاچه خواری گفتم: صد البته...

بیوگرافی شما کجا و مال ما کجا؟!!! بعدش شروع شد.....

همسرم: راستی این اسم وبلاگ یه ذره ذهنم رو مشغول کرده... گفتم: چطور؟؟؟؟

این من و همسرم، من منظورت منم یا خودت؟؟؟ « حالا شما فرض کنید این مکالمه توی تاکسی

داره رخ می ده» یه ذره حس قدرت طلبی مردونم درد گرفت و گفتم: خوب چه فرقی داره؟؟

گفت: خوب فرق داره دیگه..... گفتم: خوب من!!!!! ای کاش لال می شدم و می گفتم: البته

که شما عزیزم!!!! ولی حیف!!!! خلاصه بعد از کلی گفتمان به هیچ نتیجه ای نرسیدیم و

شاد و خندان رفتیم پارک و چند دقیقه ای نشستیم... حدس میزنید چرا به نتیجه نرسیدیم؟

واضحه چون از تاکسی پیاده شدیم( آخه ما نمی دونم چرا تو تاکسی فاز گفتمان داریم با هم)

حالا ما آخر نفهمیدیم این من و همسرم، منش منم یا اونه؟؟؟؟ شما چی میگید؟


کلمات کلیدی:
بیوگرافی
ساعت ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٤ تیر ۱۳۸٧  

سلام به همه دوستان، من کامبیز هستم، متولد پنجم اردیبهشت سال یکهزار و سیصد و شصد وهفت،دانشجوی مهندسی صنایع گرایش برنامه ریزی و تحلیل سیستمها، اهل تهرانم، بچه نارمکم،شدیدااستقلالیم، و عاشق موسیقیم( خودم گیتار و پیانو و پرکاشن می زنم)( البته خیلیم حرفه ای نیستما!!!)شش ماهه که نامزد کردم و عاشـــــق هـــــمــــــســـــــرم هستم و خودم وبلاگ شخصی دارم http://evasion.persianblog.ir که حدودا چهار ساله وبلاگ نویسی میکنم.علاقه به شـــعر وشاعری مخصوصا شعرای طنز و نقد سیاسی اجتماعی و بعضی وقت ها هم عشقی دارم.دیـــوانـــــۀدیوان فروغ فرخ زادم.در کل آدم آرومیم، خیلی دیر به دیر عصبانی می شم، اما اگه بشم!!!!

این بیوگرافیمن بود، در پست بعدی بیوگرافی همسرم از زبان خودش نوشته می شه.....

راستی این وبلاگ قراره چیزای باحالی توش نوشته بشه!!!! فراموشش نکنید.....


کلمات کلیدی: