من و همسرم

همه چیز از روی صداقت است

خروس بی محل!!
ساعت ۱۱:٥٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۳ تیر ۱۳۸٧  

سلام دوستان عزیز.من کامبیزم...

فتح الله خان خودمان دارای حافظۀ عجیبی است.اگه بگم صدهزارتا شعر

 از حفظ دارد اغراق نکردم.

این آقا در هر موری به هر مناسبتی یه شعر می خونه اما!!! هیچ کدام

 از این اشعار درجای مناسب به کار نمی ره!

  حالا چند نمونه می گم خودتون قضاوت کنید.....

   چند ماه پیش رفته بودیم عروسی، خانوادۀ عروس و داماد کلی بزن و

 بکوب راه انداخته بودند،

فتح الله خان که از مشاهدۀ این جشن به وجد آمده بود گفت:

به به! چه وصلت فرخنده ای! به قول شاعر :

                        باز این چه شورش است که در خلق عالم است!

                        باز این چه نوحــــــه چــــــه عزا و چه ماتم است!

 

سرم را بیخ گوشش بردم و گفتم:فتح الله خان دستم به دامنت

آبروی ما رو نریز!!! ولی ایشان بدون توجه به حرف های من به کنار

 عروس و داماد رفت و با روی گشاده گفت:

  ای زوج خوشبخت امیدوارم به پای هم پیر شوید به قول شاعر:

 

                         مجو درستی عهد از جهان سست نهاد

                         که این عجوزه عروس هزار داماد است!!!

 

به دیدن آقا مصطفی رفته بودیم که قصد سفر به مکه را داشت.هنگام

خداحافظی  فتح الله خان دوتا ماچ آب دار از گونۀ آقا مصطفی

 برداشت و گفت: خوشا به سعادتت،التماس دعا،امیدوارم به سلامت

 برگردی، به قول شاعر:

                       یاران و برادران،مرا یاد کنـــــــــــید

                       رفتم سفری که آمدن نیست مرا!!

 

تا اینکه پریروز رفته بودیم ملاقات حاج غلامرضا که در بیمارستان بستری

 بود، این آقا زبان به دلداری گشود  و گفت: جای هیچ نگرانی نیست،

رنگ رویتان که برگشته  و از چهرتون مشخصه که فردا پس فردا مرخص

می شوید، به قول شاعر:

 

                     ای که بر ما بگذری دامن کشان

                     از سر اخلاص الحـــــمدی بخوان!!!

 

بالاخره طاقتم تمام شد کشیدمش کنار و گفتم: آقا مواظب این اشعارت

 باش.چرا شعر بیجا می خونی؟؟؟؟

جواب داد: این چه حرفی است می زنی؟ در این دنیای گَل و گُشاد چی

سر جای خودشه که بند کردی به شعر من؟ به قول شاعر که می گه:

 

                   روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست

                   بهــــــــر طلب طعمه پر و بـــــال بیاراست

 

شما خودت مگه سر جای خودتی اصلا؟ تو الان باید دنبال دودوتا چهارتات

 باشی اومدی با کار و زندگی و دانشگاه ورمی ری ؟ اینجاست که شاعر

 عنان اختیار از دستش در میره و می گه:

                               

                ای دیو سپید پای در بند

                ای گنبد گیتی ای دماوند

 

دیدم حرف هایی که می زنه حسابیه!!!!!گفتم: خوب دوست عزیر چاره چیه؟

گفت چاره اینه که مردم هر سرزمین دامن همت به کمر بندند و تمام این آت

 و آشغال ها رو توی زباله دان بریزند و جهان را از لوس وجودشان پاک کنند و

اجازه ندهند خانه و کاشانه شان محل تاخت و تاز تجاوزگران قرار گیرد،

به قول شاعر:

 

            رواق منظر چشم من آشیانۀ توست

           کرم نما و فرود آ که خانه خانۀ توست!!!

 

دیگه هیچی نگفتم!!!!


کلمات کلیدی: